Bomen met een eigen verhaal en boodschap om de wereld een beetje mooier en beter te maken (2/8)
Redacteur: Jan H.F. van der Heyden; jan@dommelmeander.nl; foto uit ‘Bomen met een boodschap.’

Zestien jaar zwoegen in de zorg en de ‘baas’ helpt bij het kopen van een huis

Na de militaire dienst moest Frens plannen maken voor zijn toekomst. Met alleen lagere school leken zijn kansen en vooruitzichten beperkt. Hij deed een beroepskeuzetest. De uitslag was dat hij aanleg en gemotiveerd was voor werk in de zorg. Hij solliciteerde en werd aangenomen als leerling-verzorgende bij De Binckhorst in Rosmalen, een instelling voor verstandelijk beperkte kinderen (dat toen nog ‘RK internaat voor imbeciele jongens’ heette). Toen zijn ouders, samen met Mia, de ouderdag voor nieuwe leerlingen bezochten, stapte zijn vader in de pauze op de directeur af en vroeg: “En, wat denkt u, kunde iets met mijne jongen? Hopelijk wel, want ik kan ze niet allemaal boer maken.” Tot ieders vreugde zei de directeur, Pieter Hendriks, dat zijn zoon zeer welkom was. Frens had op dat moment geen enkele kwalificatie voor het werk: hij moest naast het werk de zorgopleiding volgen, maar ook daarvoor had hij niet de nodige diploma’s. Dus hij moest naast werk en opleiding ook nog het Mulodiploma halen. Uiteindelijk lukte het om alles op tijd en met goede resultaten af te ronden.

“Voor mij was het werk bij De Binckhorst niet zomaar een baan”, vertelt Frens over die tijd. “Het was mijn redding en ik gooide me voor meer dan 100 procent in de strijd. Ik zei nooit ‘nee’ als me werd gevraagd extra uren of weekenddienst te draaien of om in te vallen.”
Dat ging soms heel ver. Op zijn trouwfeest waren ook de collega’s uitgenodigd. Een van hen moest die nacht dienst draaien. Maar hij had veel te diep in het glaasje gekeken. Frens was hoofd van de afdeling en hij zag meteen dat er geen sprake van kon zijn dat die man nachtdienst zou gaan doen. Toen heeft hij hem naar huis gebracht en zijn dienst overgenomen…….

Veeleisend werk

Op de weg tussen Liempde en de Binckhorst in Rosmalen zag Frens aan de Hooidonk in Den Dungen een ‘te koop-bord’ staan bij een huisje met een mooie zonnewijzer ervoor. Hij besloot eens te gaan informeren al wist hij niet of het huis óf de zonnewijzer te koop stond. Het was het huisje en dat konden ze kopen dankzij de steun van De Binckhorst, de werkgever van Frens, die borg stond voor de hypotheek. Frens is er eerlijk over: dat dit alles zonder de ruimhartige steun van Pieter Hendriks, de directeur van De Binckhorst, niet was gelukt.
Bovendien zorgde Pieter dat Frens een betere functie kreeg en maakte hij het mogelijk dat ook Mia bij De Binckhorst kwam werken, eerst op de naaikamer, daarna als receptioniste.

Het werk op De Binckhorst was veeleisend, maar Mia en Frens deden het allebei graag en met veel inzet. Frens bleef naast zijn drukke baan studeren.  Hij rondde zijn studie af met de deeltijdopleiding aan de Hogeschool Verpleegkunde in Nijmegen. Hij slaagde er cum laude met een scriptie van één pagina! De titel was ‘Eén iemand kan vaak meer mensen negatief beïnvloeden dan vijftig positief kunnen.’
Uiteindelijk werkte Frens zestien jaar in de zorg. En deed dat met veel plezier en mooie resultaten. “Maar je ziet ook veel ellende”, blikt hij terug, “je gaat dan toch anders naar de wereld en jezelf kijken en bedenkt wat in een leven écht belangrijk is voor jou en de ander.”

De kinderen

In 1977 kregen Mia en Frens hun eerste kind: Linda, een wolk van een baby. Vijf jaar later, in 1982, volgde Ellen, die de eerste tijd helaas in het ziekenhuis doorbracht, omdat ze niet wilde drinken. Niemand op de afdeling wist raad met dit probleem. Mia zat de hele dag aan haar bedje. Intussen vermagerde Ellen zo erg dat gevreesd werd voor haar jonge leventje. Het kwam gelukkig allemaal goed, maar wel op een onverwachte manier. Gerrit Costermans, een zakenrelatie en huisvriend, vroeg of hij mee op bezoek mocht. Hij keek de situatie even aan en vroeg of hij het kindje mocht laten drinken. Als hij een seintje gaf, moest Mia het neusje dichtknijpen …… Het drinken lukte en bleef goed gaan. In korte tijd was de kleine meid op gewicht en kon ze mee naar huis. Soms komt hulp uit een onverwachte hoek…

Recht op liefde

In diezelfde tijd werd er vanuit De Binckhorst gevraagd of het misschien mogelijk was om een pupil van vier jaar tijdelijk bij Frens en Mia te plaatsen. De jongen was niet te handhaven in het internaat en zou misschien beter gedijen in een pleeggezin. Mia’s reactie: “Als Ellen het overleeft, dan nemen we dit kind op in ons gezin”. En zo gebeurde.  
Maar tijdelijk werd langdurig, want hij bleef wonen tot aan zijn puberteit. Het werd voor Mia een zware tijd, omdat de nieuwe huisgenoot veel aandacht en zorg vergde. Ze vond dat het kind recht op liefde had, dat het tot dan toe altijd had moeten missen. Maar toen hij ging puberen, ging het echt niet meer. Veertig jaar later woont hij zelfstandig in een huisje op een instelling voor beschermd wonen, maar er is nog altijd veel contact…

Als je regelmatig en graag goed nieuws leest, dan is nu een goed moment om ons te steunen. Goed Nieuws is gratis toegankelijk voor iedereen en wordt gefinancierd door lezers. Elke bijdrage, hoe groot of klein ook, geeft voeding aan onze journalistiek en verzekert de toekomst van goednieuws.be. Steun Goed Nieuws al vanaf 1 euro – het duurt maar een minuutje. Dank je.

Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Recente berichten

Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Jouw logo hier?

Goed Nieuws werkt op basis van vrijwilligers. Om onze kosten te dekken, zijn wij op zoek naar sponsors.

Herken je jezelf in de visie van Goed Nieuws en wil je sponsor worden? Neem dan contact met ons op.

Meer
berichten