Bomen met een eigen verhaal en boodschap om de wereld een beetje mooier en beter te maken (1/8)
Redacteur: Jan H.F. van der Heyden; jan@dommelmeander.nl; foto uit ‘Bomen met een boodschap.’

Frens en Mia willen bezoekers laten delen in hun liefde en zorg voor de natuur

In het Noord-Brabantse dorp Den Dungen (vlak bij Den Bosch) is ‘Bomentuin d’n Hooidonk’ niet zomaar een van de vele arboretums in Nederland, het is een heel bijzondere. Volgens kenners is de bomentuin ‘uniek in Nederland en zelfs in Europa’. Op het terrein van 7,5 hectare staan ruim 2000 bomen in 1800 variëteiten. Maar dat is niet de hoofdreden van zijn exclusiviteit. Ook niet dat het een bomentuin is zonder commercieel oogmerk en geheel door vrijwilligers wordt onderhouden. Het exclusieve is dat alle bomen een eigen verhaal én een boodschap uitdragen. Ze nodigen uit tot gedenken en herdenken.
Deze site zal in een 8-wekelijkse serie artikelen (steeds op zondag) onder de titel ‘Verhalen uit de bomentuin’ verduidelijken waarom het Dungense arboretum zo uniek is.
Vandaag deel 1. Daarin stellen we de initiatiefnemers aan u voor: het echtpaar Frens en Mia van den Biggelaar. Frens is 76, Mia 72. 

We laten Frens en Mia meteen aan het woord:
In 1976 plantten wij in onze achtertuin een boom. Dit was, achteraf bezien, het begin van bomentuin D’n Hooidonk. Want die ene boom groeide in de loop van de jaren uit tot het grootste arboretum van Zuid-Nederland met een unieke collectie soorten en nieuwe variëteiten. Het enige arboretum in Zuid-Nederland in particuliere handen, gesticht en geëxploiteerd zonder overheidssteun. Ons leven is nauw verbonden met de bomentuin. We investeerden er veel geld, tijd en energie in om iets moois, iets bijzonders te maken. Niet iedereen kan of wil dat begrijpen; sommige mensen denken dat we ermee willen pronken of er geld aan verdienen. Dat is niet zo. Wij doen dit alleen om de wereld een beetje mooier en beter te maken dan zoals wij die aantroffen. We hopen de bezoekers van de bomentuin te laten delen in onze liefde en zorg voor de natuur!”

In het gastenboek staan heel veel enthousiaste en positieve reacties

Wat bracht Frens en Mia ertoe om een bomentuin te stichten, uit te breiden en te beheren? Ze waren geen grootgrondbezitters, maar breidden het terrein – ze begonnen met 864 vierkante meter – stukje bij beetje uit tot de huidige omvang en financierden dat helemaal zelf. Ze bouwden de bomentuin van kleins af aan op, plantten geen grote bomen, maar jonge stekken die ze deels kregen of ruilden met boomkwekers die de bomentuin een warm hart toedragen. Ze hebben geen betaald personeel om onderhoud en beheer uit te voeren. Frens doet het grootste deel van de onderhoudswerkzaamheden nog altijd zelf, bijgestaan door enthousiaste vrijwilligers. Frens: “De bomentuin is iets wat we willen delen met anderen. Hij staat open voor iedereen die een bezoek wil brengen. In het gastenboek staan heel veel enthousiaste en positieve reacties. Dat is voor ons de aanmoediging om door te blijven gaan. Maar het brengt ook zorg met zich mee en vraagt veel aandacht. Dit kun je alleen volbrengen als je een stabiele relatie hebt en er samen achter staat en aan bijdraagt.”

Brabantse wortels

De wortels van Mia en Frens liggen in het Brabantse platteland. Frens werd in 1946 geboren in Liempde; Mia in 1950 in het Rooise kerkdorp ‘Boskant’. Ze groeiden allebei op in grote boerengezinnen. Dat betekende weinig welvaart, alles samen delen en hard werken. De cultuur in Noord-Brabant was in die tijd traditioneel en doortrokken van het katholieke geloof. Men was nog druk bezig met herstel en wederopbouw na de oorlog. Er was weliswaar geen gebrek aan werk, maar dat werd zelden goed betaald. Kinderen leerden na de lagere school vaak niet door. Meisjes gingen meestal naar de Huishoudschool, jongens als ze geluk hadden naar de ULO of de Ambachtsschool. Maar in veel gevallen moesten ze al op jonge leeftijd aan het werk in fabriek, boerenbedrijf of thuis.

Direct na de lagere school werd Frens aan het werk gezet. Met paard en wagen ging hij de boeren in de omgeving af om eieren te verzamelen voor de eiermijn. Zwaar en verantwoordelijk werk. ”Ik moest kisten met 500 eieren zelf op de kar stapelen”. Toen hij 15 jaar was ging hij aan de slag in de betonfabriek. Het enige wat je er leerde was: keihard werken. “Per dag ging er wel 30.000 kilo aan betontegels door mijn handen.” Het werk verdiende slecht en had geen enkel toekomstperspectief.

Handen uit de mouwen

Ook de jeugdjaren van Mia stonden in het teken van werk. Na de lagere school moest ze in het huishouden meewerken. Het gezin groeide en groeide tot het negen kinderen telde. Bovendien woonde een broer van vader Jan bij hen in huis. Moeder Miet kon de hulp van haar dochter goed gebruiken en Mia werkte met liefde en inzet. Op haar elfde verjaardag kreeg ze een Singer naaimachine, die ze nog altijd heeft. Ze maakte en verstelde kleren voor het hele gezin en al snel voor de hele buurt. Met zo’n groot gezin waren de centen welkom. Toen ze twaalf was ging ze naar de Huishoudschool, waar ze alles leerde over het reilen en zeilen van het gezin. Voor de huisvrouw van toen betekende dat een lange lijst aan werkzaamheden, waarvan het meeste moest met de hand moest worden gedaan. De berg wasgoed (denk alleen al aan de luiers) moest met de hand gewassen worden en aan de lijn gedroogd. Een stofzuiger was een zeldzaamheid. Naai- en verstelwerk gebeurde met de hand. En er stond altijd wel iets te pruttelen op het fornuis. Op haar veertiende kreeg Mia een acute buikvliesontsteking, waarvoor ze lange tijd opgenomen is geweest in het ziekenhuis. Mia en moeder hadden er allebei veel verdriet van, maar het versterkte ook hun band. Toen Mia op haar achttiende thuiskwam met Frens waren de ouders content: Frens stond hen wel aan. En dat was wederzijds. Ze trouwden voor de wet in 1971 en het jaar erop voor de kerk. Dat was in die tijd het gebruik.

Als je regelmatig en graag goed nieuws leest, dan is nu een goed moment om ons te steunen. Goed Nieuws is gratis toegankelijk voor iedereen en wordt gefinancierd door lezers. Elke bijdrage, hoe groot of klein ook, geeft voeding aan onze journalistiek en verzekert de toekomst van goednieuws.be. Steun Goed Nieuws al vanaf 1 euro – het duurt maar een minuutje. Dank je.

Een reactie achterlaten

Je e-mailadres zal niet getoond worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Recente berichten

Schrijf je in voor de nieuwsbrief

Jouw logo hier?

Goed Nieuws werkt op basis van vrijwilligers. Om onze kosten te dekken, zijn wij op zoek naar sponsors.

Herken je jezelf in de visie van Goed Nieuws en wil je sponsor worden? Neem dan contact met ons op.

Meer
berichten