bron: IPS - foto: Afbeelding van Pete Linforth via Pixabay

Britse en Spaanse wetenschappers hebben een manier ontdekt om beschadigd DNA, dat onder meer tot veroudering en kanker leidt, te herstellen.

DNA geraakt beschadigd als er zich toxische eiwitten op vastzetten. Dit leidt onder meer tot celveroudering, maar kan ook resulteren in kanker of motorneuronziekten, een groep aandoeningen aan het centrale zenuwstelsel.

Experts van de universiteiten van Sheffield, Oxford en medische onderzoeksinstellingen op Tenerife en Gran Canaria ontdekten echter dat de proteïne TEX264 samen met andere enzymen in staat zijn om die toxische elementen te herkennen en “op te eten”.

DNA-schade herstellen

Tot nu toe is nog niet geweten welke de manieren zijn om dit soort DNA-schade te herstellen. De ontdekking van deze “gereedschapskist” stemt de wetenschappers hoopvol om ons in de toekomst te kunnen beschermen tegen veroudering, kanker en neurologische aandoeningen.

De bevindingen kunnen ook implicaties hebben voor chemotherapie, een behandelingsmethode die opzettelijk DNA-breuken veroorzaakt bij het doden van kankercellen. Wetenschappers denken dat TEX264 de potentie heeft om kanker te behandelen. 

Kankertherapie

“Als we de DNA-schade in ons genoom niet herstellen, kan dit op een hoge leeftijd een gezond leven beïnvloeden, en ons kwetsbaar maken voor neurologische aandoeningen zoals motorneuronziekten”, zegt  Sherif El-Khamisy, professor Biotechnologie en Neurowetenschappen aan de Universiteit van Sheffield.

“We hopen dat een beter begrip van hoe onze cellen DNA-breuken repareren, ons in staat zal stellen om deze uitdagingen aan te gaan en nieuwe manieren te vinden om kanker in de toekomst te behandelen.”

“De ontdekking van TEX264, een eiwit dat de capaciteit heeft om toxische eiwitten uit ons DNA te verteren, wijzigt onze huidige kennis over hoe cellen het genoom herstellen en ons beschermen tegen versnelde veroudering, kanker en neurodegeneratie. Ik geloof dat deze ontdekking een groot potentieel heeft voor kankertherapie. We zijn al bezig met ons verdere onderzoek in die richting”, zegt mede-onderzoeker Kristijan Ramadan van de Universiteit van Oxford. De resultaten van het onderzoek zijn gepubliceerd in Nature Communications

LAAT EEN REACTIE ACHTER

Please enter your comment!
Please enter your name here